به گزارش مشرق، محمد ایمانی طی یادداشتی در روزنامه کیهان نوشت:

ترامپ، دوشنبه شب ادعا کرد حمله به ایران را که برای فردا (سه‌شنبه) برنامه‌ریزی شده بود، به درخواست عربستان، امارات و قطر، چند روز به تاخیر انداخته، چرا که آنها می‌گویند مذاکرات جدی در جریان، و توافق، محتمل است. همزمان، وبسایت اکسیوس نوشت: ترامپ از زمان آغاز جنگ، حداقل شش بار مهلت‌ها را تمدید کرده و حملات برنامه‌ریزی‌شده علیه ایران را به تعویق انداخته است.

۱) واقعیت چیست؟ کدام اهرم قوی، او را وادار کرده شش بار از تهدید عقب‌نشینی کند؟ اگر دنبال مذاکره و توافق بود، چرا دو بار به مذاکرات خیانت کرد؟ و اگر با جنگ می‌توانست، چرا مجبور به توقف آن شد؟! بدیهی است وقتی دولتی مرتکب چنان خیانتی شد و نتوانست در جنگ، چیزی را که می‌خواست به دست بیاورد، به طریق اولی، در مذاکره هم نمی‌تواند. بلکه اساسا مذاکره با او، مهمل و بی‌معنا می‌شود.

۲) ترامپ در جنگ چهل روزه، فقط ناکام نماند، بلکه شکست راهبردی بی‌سابقه‌ای را متوجه آمریکا کرد:

- پایگاه‌های آمریکا، ناموس او محسوب می‌شدند و کسی جرئت نگاه چپ به آنها را نداشت. اما شانزده پایگاهش در منطقه در هم کوبیده شدند؛

- آمریکا، هواپیماهای فوق مدرنی داشت که با آنها ادعای خدایی می‌کرد. می‌گفتند هواپیماهای رادارگریز، نامرئی و دست‌نیافتنی‌شان را حتی خدا هم نمی‌بیند(!) اما همین هواپیماها به دست قدرت الهی به زیر کشیده شدند.

- تنگه همیشه گشوده هرمز، به اراده ایران بسته شد و ترامپ با وجود همه تقلاهایش، نتوانست باز کند. او در این مسیر، بسیار آشفته و متناقض سخن گفت؛

«اون تنگه لعنتی رو باز کنید!». «تنگه، ربطی به ما نداره و ازش استفاده نمی‌کنیم، هر کس استفاده می‌کنه، خودش بره باز کنه». «انگلیس و فرانسه و کره جنوبی و ژاپن و چین برای باز کردن تنگه کمک کنند». «اروپای لعنتی به ما کمک نکرد، دیگه هم نیازی بهشون نداریم». «با پروژه آزادی، تنگه رو باز می‌کنیم». «پروژه آزادی رو به درخواست کشورها[؟!] متوقف کردیم» و...

- ترامپ می‌خواست با یک قمار، چند کار را با هم انجام بدهد. اما قدرت نظامی- اطلاعاتی ایران، در تراز یک ابرقدرت رونمایی شد. توهم براندازی واژگون شد و مردم در کف خیابان، آرزوی ترامپ را لگدمال کردند.

- پیامدهای اقتصادی حماقت نظامی ترامپ، تمام متحدان و شرکای منطقه‌ای یا جهانی را با او دشمن کرد و به شماتت واداشت. مقبولیت او در آمریکا به شدت سقوط کرده است.

۳) ترامپ اگر می‌توانست با جنگ به نتیجه برسد، آن را در حالی که انبوهی از تپه‌های سرشکستگی را به یادگار گذاشته بود، متوقف نمی‌کرد. دست ایران در جنگ، هر بار گشوده‌تر شده است. در جنگ اخیر، نقاط راهبردی نظامی، امنیتی، اقتصادی و زیر ساختی را در هفت کشور در هم کوبید که برخی از آنها اصطلاحا به عقل جنّ هم نمی‌رسید و مثلا سرّی بود. ایران و متحدانش، هنوز جنگ را در مقیاس کامل آن منطقه‌ای نکرده‌اند و تنها چشمه‌هایی را در هفت کشور به نمایش گذاشته‌اند. هنوز، اهرم تنگه باب‌المندب فعال نشده و جبهه مقاومت، سراغ زیرساخت‌های اصلی حریف نرفته است. با این حال محافل آمریکایی مثل فارن افرز و اسکات ریتر و...، از دوران جدید در منطقه و ترتیبات جدید امنیتی با محوریت ایران سخن می‌گویند.

۴) غرور ترامپ در جنگ جریحه‌دار شده و همین، او را بیقرار می‌کند تا تحقیرشدگی خودخواسته را جبران کند. به اذعان بسیاری از اهل فن مانند رابرت گیتس و جان برنان (دو رئیس سابق سیا) و دیگران، او احمق است؛ اما نه آن قدر که دردناکی ضربات دریافتی از ایران را نفهمیده باشد.

ترامپ ناچار است عربده بکشد و تهدید کند. فحش هم که به قول جُهّال، باد بزن جگر است(!) اما او ضمنا آموخته که بر خلاف قبل، اولتیماتوم تعیین نکند تا در صورت عقب‌نشینی، سرشکسته‌تر نشود. به همین علت هم هست که بدون اعلام قبلی و علنی، ادعا می‌کند می‌خواسته سه‌شنبه به ایران حمله کند و به تعویق انداخته است.

۵) نکته اصلی در موضع مورد بحث ترامپ، این عبارت است: «به درخواست قطر، عربستان، و امارات، حمله را به تعویق انداختیم چرا که مذاکرات جدی در جریان است و به عقیده آنها، توافقی قابل قبول حاصل خواهد شد و اصل مهم آن، شامل عدم دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای است... این آخرین فرصت ایران برای توافق است.»

او در عین حال در مصاحبه نیویورک پست نشان داد دنبال تعامل و توافق محترمانه نیست: «من حاضر به دادن هیچ امتیازی به ایران نیستم... عربستان، قطر، امارات و چند کشور دیگر از من خواستند که این اقدام را دو یا سه روز به تعویق بیندازیم.»

صحنه، روشن است. ترامپ، هر بار تهدید می‌کند و فشار روانی می‌آورد تا در محاسبات مقامات ایرانی اختلال ایجاد کند. ضمنا، هر بار به شکلی عقب‌نشینی می‌کند تا از تلاطم بازارهای جهانی بکاهد و بتواند آثار روانی را مدیریت کند؛ اما سایه تهدید را بالای سر ایران نگه دارد و شوک بدهد.

۶) معادله و محاسبه او را باید با انواع اقدامات و تهدیدهای معتبر به هم زد. گاهی چند خط هشدار دقیق و قاطع مقامات ما، می‌تواند به اندازه صدها موشک، زیر ساخت محاسبات عملیاتی دشمن را فرو بریزد. جنگ متوقف نشده که بخواهد از سر گرفته شود. ما نه در مقابل تهدید جا می‌زنیم و نه با ادعای تعویق جنگ، غافلگیر می‌شویم. به تعبیر امیر مؤمنان‌(ع) «إِنَّ أَخَا الْحَرْبِ الْأَرِقُ، وَ مَنْ نَامَ لَمْ یُنَمْ عَنْهُ. همانا مرد جنگی، بیدار است و اگر به خواب رفت، دشمن از او چشم برنمی‌دارد و نمی‌خوابد.» (نامه ۶۲ نهج‌البلاغه)